Ik zit met mezelf in tweestrijd. Echt onwijs. Ik mis mn vent. Tegelijkertijd heeft hij het verpest. Het moment dat iemand vreemdgaat ben je laaiend woedend en alles door elkaar. Je denkt "Rot maar op ik wil je nooooit meer zien" en gaat verder. En daarna? Daarna slaat de twijfel toe. Je stopt niet 1..2..3.. met van iemand te houden. Raar he?
Scott is een verslavingsgevoelig type. Drank, Drugs, Seks... niets is hem vreemd. Ik dacht als ik maar genoeg van hem zou houden, hem een ander leven zou laten zien dat we het zouden redden. Helaas heeft hij duidelijk een terugval. Aan de ene kant reden genoeg om te zeggen ik kap er mee. Aan de andere kant had ik kunnen weten dat ik nooit helemaal de aard uit het beestje zou kunnen halen en zeker niet op zulke korte termijn.
Ok een ander wijf neuken valt onder een iets andere categorie dan een lijntje snuiven. Gevoelsmatig. Maar of het ook echt zo is? Een terugval is een terugval. Jaha ik loop het goed te praten voor hem, hebben jullie het in de gaten? Shit man, ik wil er gewoon niet aan dat het over is. Ben bang hem strakkies weer in de goot te vinden. Niet dat dat mijn verantwoordelijkheid is maar toch.
Het is zo zonde, het is zo'n mooi mens (als je zijn duistere kant even wegdenkt) ik haat het dat hij dat zelf nou niet ziet. Hij vind zichzelf een domme klootzak, zegt dat ie voor het ongeluk geboren is en dat hij jong dood zal gaan. Echt wat een bullshit! Ik zie een man die het moeilijk heeft gehad heeel moeilijk, maar die tegelijkertijd zoveel talenten heeft. Hij kan onwijs goed gitaarspelen maar noemt het 'getokkel' , hij is intelligent maar noemt zichzelf 'dom' omdat hij geen opleiding heeft. En ga zo maar door. Als hij iets zou willen dan kan ie alles! Waarom zie ik dat nou alleen.
Dont get me wrong ik ben heeeel boos op hem. Maar tegelijkertijd twijfel ik. Geef ik mijn man te vroeg op? You tell me.... |